نمیدونم عصر بود یا دیشب ک ی خواب بد دیدم تو خوابن چندتا جنازه دیدم ک دهناشون باز بود و سفیدی پلکاشون پیدا بود و تصویرشان از جلو چشمم نمیره بعد من تو خواب هی ب نفر کمک میکردم ک پاهاش فلج بود و خیلی لاغر بود خلاصه من کلی کمکش کردم تا ب کمک کسی ک همراهش بود رسوندمش جایی ک میخواست یهو اونو دوروبریاش تبدیل شدن ب موجوداتی عجیب و چندش و زشت منم از شدت ترس از اون ساختمانه زدم بیرون و رفتم سرجاده ک با دوستام برگردد دوستام گاز دادن رفتن بقیه اش واضح نبود خوابن میاد و میترسم ، امشب خواهر اومد واسش لاک بزنم از دوستای مجازیم خبری نیس ، اون شب طی یک عملیات اتحاری دیابت امانت کردم تو اینستا البته هنوز

بابا هم هنوز بیداره از سروصدای توی حال مشخصه بدم میاد آدمایی وقتی بقیه خوابن ملاحظه نکنند حالا من خواب نیستم ولی کلا از این رنگ و روی زرد و بی حال و چاق خستم واقعن نمیدونستم اینقدر مهمم ک بعد هفت هفته یه آزمایش نمیبرند ازم بکنن اصن بفهمم چه دردمه کسی ک رفیقم دوسش داره عروسیشه و من دلم برای رفیقم خونه ،و وقتی ک ناراحت بود چقد واسش اشک ریختم رفیق رفته یونی و کلی دوست جدید پیدا کرده و من از دوری بینمون ناراحتم ،گوشی ندارم ک تو این روزا کنارش باشم ب مامان گفته بودم میخوام بزارم کنار رفیقو امروز ک خواستم بش بزنگم مامان گفت چی شد پس ،اما مامان چه میدونست دل رفیق الان چه خبره صبور باش رفی

تا کی باید بمیرم واسه پزشکی حتی الان ک ذوق زده بیوتک ام ؟ چه مرگمه؟ منک از پزشکی متنفرم چرا ولم نمیکنه این لعنتی حسرتی ک از پزشک نبودن دارم داره خفم میکنه من احمق هوووف چن تا وب خوندم ک نویسنده پزشک بودن غم رو دلممم دلمو سوزوند خدایا میبینی منو اصن؟ کمکم کن خیلی کمک میخوام ،نباش خسیس خوابم نمیبره چرا؟ پنج صپه اه ،گوشی بابا شارژ نداره و شارژر پیش من نی اه اه اه + نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۶ساعت 4:56 توسط همراز |

ی بار کل هرچی میخواستم رو نوشتم یکمش مونده بود ک بابا گوشیشو خواست و الان باید از اول بنویسم و ی چیز ب روز مزخرفم اضافه شد خب من واسه اینک برم قرصو از عطاری مورد نظر بخرم میگم جدیدا میرم پیاده روی عصرا(و البته چند کیلومتر راه میرم ) ،امروز مامان گفت اونم میاد ک بریم بیرون و من ازش خواستم امروز مانتو پرو کنم ک ببینم چه مدلهایی بهتره و بعداً یکی انتخاب کنم بخریم و مامان قبول کرد ،پس منم بعد از مدتها ب خودم رسیدم ( و البته ک ی سالی هست ک طرفدار آرایش ملایم و ملو برای بیرونم و دو سه ساله کفش پاشنه تو خیابون نپوشیدم ) ولی خب لباسام و کفشم واسه پیاده روی نبود ،خلاصه رفتیم بیرون مامان گفت واسه ع حوا

اولین آرزوی بزرگم اینه ک دور دنیا رو بگردم ولی بعدش اینک زودتر مستقل شم و درآمد داشته باشم ک بتونم یه دختر دبیرستانی ک کلی آرزو داره ولی تو بهزیستی هستش رو بیارم پیش خودم و کمکش کنم ب آرزوش برسه و خب مثل خونواده شیم و هم مثلا درس بخونه و اگ خواست ازدواج کنه کمک کنم جهیزیه و عروسی خوبی داشته باشه و کلا خونواده داشته باشه ( البته اگر بتونم دو سه نفره بیارم ولی نه تو یه سال ) و بعدترم ک سنم بیشتر شد ی بچه ی سه چهار ساله رو بیارم پیش خودم و اینک تاجای ممکن ب بچه های پروانه و سرطانی کمک کنم . کاش زودتر مستقل شم ، یه کور سوی امیدی هست ک دامپزشکی قبول شم ک خیلی خوب میشه زودتر میتونم مستقل شم ،

پدر عزیزم اکنون که در زندگی اینقدر از هم دور هستیم بگزار تا در دنیای مجازی با تو سخن بگویم پدر عزیزم با تمام کارها یی که کردی و حرفهایی ک زدی و دلی ک شکاندی باز هم عاشقانه دوستت دارم و تا ته دنیا هم عاشقت میمانم و نباشم روزی ک تارمویی از سرت کم شود پدر جان کاش اینقدر از فقر نمیهراسیدی آنقدر ک زندگی که پر از پول نباشد را وسیله ای برای تحقیر ببینی آنقدر ک اینهمه نگران ثروتمند شدن من باشی کاش من را، دخترت را ، اینقدر اسمان جل و بی عرضه نمیپنداشتی ک تنها راه ثروتمند شدن را پزشک شدنم بدانی کاش آنقدر که برای مردم زیبا و سرشار از روشن فکری سخن میگویی و با آرامش و درست راهنمایی شان میکنی برای

امروز کلی تو سایت محک چرخیدم و حیف ک تهران نیستم تو شهرمان محک دفتری چیزی ندارن ، ثبت نام کردم و تعهد دادم ماهی دوهزار تومان حداقل حداقل بدم ،میدونم خیلی کمه ولی خب من ماهی چهل نهایتن پنجاه تومان دارم فقد و البته این دو تومن کف چیزیه ک میدم هر بچه ماهی ۱۷۵۰۰۰ تومن خرج داروهاشه ، فک کنم صد نفر ماهی دو تومن ناقابل بدن خرج دارویی حداقل ی نفر در اومده ، اگ هم داشتیم بیشتر ک چه بهتر ،اگرم تهران بودین یا شهری ک محک اونجا دفتری چیزی داره میتونید تماس بگیرید تا کالاهای مورد نیازشان رو بگن و اگر تونستین تهیه کنید و بهشون بدید یه چیز دیگه ام بچه های ای بی ( پروانه ای ) هستن ،طفلکیا خیلی گناه دارن ،